O ironio.

Zauważyłam ostatnio, że nie odczuwam potrzeby wstawiania notek kiedy w miarę pławię się w czymś na kształt samozadowolenia.
Chyba tylko wtedy kiedy jestem smutna/zła/rozgoryczona/Lennon wie co jeszcze jestem w stanie z siebie cokolwiek wykrzesać.
Gdyby mi się tylko chciało tak jak mi się nie chce. Głupi artykuł. Gdyby miał być o jakichś rozwielitkach, prawach Coulomba czy czymś równie mało mi przyjaznym, wtedy byłabym w stanie zrozumieć. Ale nie, sama sobie temat wybrałam, w nadziei, że łatwiej będzie mi pisać o czymś, co kocham.
Ale to bardzo w stylu Mai Aleksandry - prokrastynuj co się da, a potem płacz że wszystko ci nie wychodzi.

Naprawdę lubię w sobie to, że wszystkie skrajne stany emocjonalne szybko mi przechodzą.

Czekam na Ciebie, mój Werterze. Wierzę, że kiedyś się pojawisz, wierzę, że istniejesz.